Fiber optik kablolar optik, mekanik veya çevresel performans özelliklerini karşılayacak şekilde üretilir. İletim ortamı olarak koruyucu bir kılıf içine yerleştirilmiş bir veya daha fazla optik fiberi kullanan, tek tek veya gruplar halinde kullanılabilen iletişim kablosu bileşenleridir.
Ana yöntemler kalıcı bağlantıları, acil durum bağlantılarını ve aktif bağlantıları içerir.
1. Kalıcı fiber optik bağlantı (sıcakta eriyen olarak da bilinir):
Bu bağlantı, iki optik fiberin bağlantı noktalarının bir deşarj yöntemi kullanılarak eritilip birbirine bağlanmasını içerir. Genellikle uzun mesafeli bağlantılar, kalıcı veya yarı kalıcı sabit bağlantılar için kullanılır. Başlıca özelliği, bağlantı zayıflamasının tüm bağlantı yöntemleri arasında en düşük olmasıdır; tipik değerler 0.01 ile 0,03dB/nokta arasında değişir. Ancak bağlantı yapılırken özel ekipmanlara (kaynak makinesi) ve profesyonel personele ihtiyaç duyulduğu gibi, bağlantı noktasının da özel bir kap ile korunması gerekir.
2. Acil durum bağlantısı (soğuk erime olarak da bilinir):
Acil durum bağlantısı esas olarak iki optik fiberi birbirine sabitlemek ve bağlamak için mekanik ve kimyasal yöntemlerin kullanılmasını içerir. Bu yöntemin ana özelliği, tipik olarak 0.1-0.3dB/nokta zayıflamayla bağlantının hızlı ve güvenilir olmasıdır. Bununla birlikte, bağlantı noktasının uzun süreli kullanımı kararsız olacağından zayıflama da önemli ölçüde artacağından, yalnızca kısa bir süre içinde acil olarak ihtiyaç duyulabilir.
3. Etkinlik bağlantısı:
Aktif bağlantı, çeşitli fiber optik bağlantı cihazlarını (fişler ve prizler) kullanarak istasyonları istasyonlara veya istasyonları optik kablolara bağlama yöntemidir. Bu yöntem esnek, basit, kullanışlı ve güvenilirdir ve binalardaki bilgisayar ağı kablolamasında yaygın olarak kullanılır. Tipik zayıflaması 1dB/eklemdir.